علي بن ابراهيم در تفسير خود به نقل از امام صادق (ع) درباره ي حضرت مهدي ( عجل الله فرجه الشريف)  مي گويد:
« بئر المعطله و قصرٍ مشيدٍ ‌‌»

اين مثلي است كه براي آل محمد ( صلي الله عليه و آله) زده شده است. بئر المعطله چاهي است كه از آن آب كشيده نمي شود و آن ( چاه) امامي است كه غايب شده  است.

بنابراين در زمان غيبت امام زمان (عليه السلام) مردم عامه به دليل جهلي كه به مقام امام و راه استفاده از علم امام دارند، نمي توانند از اين منبع و سرچشمه ي علم بهره مند شوند.

در زمان حاضر و ظاهر بودن ائمه ي پيش از امام زمان (عج)، مردم با مراجعه به آنان از  معارف و علوم آنان بهره مند مي شدند و طريق خاصي را دنبال نمي كردند. چرا كه عامل خارجي مانع راه آنان نبود.
ولي مطمئناً بهره مند شدن از امام غايب شرايط ويژه اي را مي طلبد.

از امام عصر ( ارواحنا له الفداء) پرسيدند كه بهره مند شدن از شما در زمان غيبت چگونه است و ايشان فرمودند:
« همانند بهره مند شدن از خورشيد پشت ابر...»

بئرالمعطله نيز به همني معناست؛ يعني مردم طريقه ي استفاده از آب سرشار و زلال معارف چاه علم حضرت ( عليه السلام) را نمي دانند. در حاليكه استفاده از علوم ايشان براي انسانهاي خاص نيست بلكه انسانهاي عامه نيز مي توانند از آن استفاده كنند.
ولي با توجه به اين كه حضرت در غيبت اند و مردم از ايشان غافل اند، فرصت اين بهره وري را از بين مي برند.    

منبع:
طبرسي نوري، ميرزا حسين، نجم الثاقب، صص 62 تا 64

نوشته شده توسط بابک داورمنش  | لینک ثابت |

منوی اصلی

پیوندهای روزانه

آرشیو مطالب

آرشیو موضوعی

پیوندها